Patricia

Rick kwam voor crisisopvang naar een woning van Dichterbij. Daar ging het snel zó goed met hem, dat hij er nu woont.

‘Rick is weer de grote knuffelbeer’

Rick is ernstig verstandelijk beperkt en autistisch. Hij woont bij zijn ouders en zusje, samen hebben ze het goed. Een paar keer per week brengt moeder Patricia hem naar de dagbesteding, een zorgboerderij. Hij is er graag. Maar op een gegeven moment wordt Rick ziek. Hij kan niet aangeven wat er scheelt, dokters vinden niets. Na een tijdje thuis knapt hij op. Patricia wil hem weer naar de dagbesteding brengen. ‘Niet boerderij, niet boerderij!’, schreeuwt Rick. Sindsdien heeft hij de hele dag door angstaanvallen. Na verloop van tijd is hij thuis niet meer te handhaven. Een paar keer gaat hij naar een crisisopvang, maar de angstaanvallen blijven.
Uiteindelijk komt hij bij Dichterbij terecht. ‘De verwelkoming daar voelde als een warm bad’, zegt Patricia. ‘De begeleiders waren vriendelijk, namen Rick direct mee naar de knusse huiskamer.’ De avond verloopt goed, Rick is op zijn gemak. Ook bij het afscheid zijn er geen problemen. ‘Rick maakte weer zijn vrolijke geluidjes toen we weggingen. Ik kon het nauwelijks geloven.’

De dagen en weken daarna blijft het goed gaan met Rick. Reden dat zijn ouders Dichterbij vragen of hij mag blijven wonen. Dat kan. ‘We waren zó blij. De medewerkers zijn open, welwillend, helpen Rick waar nodig. Ze doen ‘m in bad, heerlijk vindt hij dat. Ook op de nieuwe dagbesteding heeft hij het naar zijn zin.’ Extra mooi vindt Patricia dat de drie medebewoners, jongens tussen 10 en 19 jaar, Rick accepteren om wie hij is. ‘Het klikt. Rick is gelukkig weer de knuffelbeer die hij altijd was.’