‘Fijn dat ik er op afstand écht voor hen kon zijn’

Debby is manager van drie grote teams. Ze heeft ongeveer honderd medewerkers onder haar hoede die op hun beurt 114 cliënten ondersteunen. Of beter gezegd: voor hen door het vuur gaan. ‘Ik ben super trots op mijn teams.’

“Naar carnaval kijk ik elk jaar uit. Ook vorig jaar had ik vrij genomen om vier dagen te feesten en drie dagen na te genieten. Maar de maandag na mijn vakantie was ik nog steeds moe. Uitgeput zelfs. Inspanningsastma, dacht ik. Dat speelt weleens op. In overleg met mijn leidinggevende besloot ik daarom om die week rustig vanuit huis te werken. Maar aan het einde van die week maakte premier Rutte bekend dat iedereen uit Brabant met bepaalde ziekteverschijnselen thuis moest blijven. Mijn klachten vielen daar ook onder. Daarmee begon voor mij de lockdown al begin maart. Ik denk dat ik in 2020 hooguit vijf keer fysiek met collega’s heb samengewerkt. Terwijl ik juist het contact met medewerkers en cliënten zo leuk vind.”

“De eerste besmettingen bij Dichterbij waren in de regio Oss/Uden, onze regio bleef nog even gespaard. Ondertussen probeerden we ons zo goed mogelijk voor te bereiden op wat ons mogelijk te wachten stond. Helaas kon dat niet voorkomen dat ook bij ons een cliënt, een toch al kwetsbare man, besmet raakte. Omdat zijn begeleiders hem geen moment alleen wilden laten, besloten degenen die de dagen ervoor al met hem in contact waren geweest, een kernteam te vormen en alle diensten op zich te nemen, ook ‘s nachts. Ze redeneerden: dan houden we corona in elk geval bij de andere bewoners en medewerkers weg – ik ben daar nog altijd van onder de indruk. Na een paar dagen kon de cliënt naar de speciale coronaverpleegafdeling van Dichterbij, waar hij gelukkig goed is opgeknapt.”

“Het afgelopen jaar heeft iedereen 24 uur per dag ‘aan’ gestaan. Ik ook, maar in het begin voelde ik me toch schuldig tegenover mijn team. Zij zaten de hele dag in de brandhaard. En al was ik dag en nacht bereikbaar, ik stond toch op afstand. Toen ik ze dat vertelde, drukten ze mij op het hart: ‘Wat wij van jou nodig hebben, is dat jij er voor ons bent. Je helpt ons door naar ons te luisteren en werk te maken van waar wij tegenaan lopen.’ Dat was goed om te horen, dat sterkte me.”

“Ik ben supertrots op mijn teams. Ongelofelijk hoe zij er ook in de tweede golf weer voor 200 procent voor gegaan zijn. Ze doen echt alles voor de cliënten en hun verwanten. Aan mij de taak om in de gaten te houden of ze zichzelf niet voorbijlopen. Want er zijn ook heus momenten geweest dat ze zich hardop afvroegen: hoe slaan we ons hier doorheen? Dat stelt me voor dilemma’s; de druk is nog altijd hoog en ik heb iedereen nodig om de roosters rond te krijgen. Het is moeilijk om nóg meer van ze te vragen. Tegelijkertijd halen zij toch altijd weer ergens de kracht vandaan. Toen ik ze een tijd terug vroeg: ‘We zitten krap, zullen we uitzendkrachten inschakelen?', vonden zij: nee, nu geen vreemde gezichten voor onze cliënten. We regelen zelf wel wat. Dus bleef de ochtenddienst iets langer, kwam de avonddienst wat eerder en vroegen ze een gepensioneerde collega en een oud-stagiair om bij te springen. De creativiteit en verbondenheid van mensen in de zorg is ongekend. Daarom draait de zorg altijd door, ook als je niet meer begrijpt hoe het mogelijk is.”

Is: manager regio Zuid

Woont: met partner, naast ons eigen bedrijf en met de bossen als achtertuin

Geniet van: familie, vrienden, reizen, wandelen en hardlopen, liefst in een mooie, natuurlijke omgeving

Mist: het menselijke contact

Motto: geen berg is te hoog of je kunt hem overwinnen, het is een kwestie van ergens beginnen!