Naar inhoud
Coronavirus, actuele ontwikkelingen en maatregelen: Coronavirus Lees meer

Verhalen uit een jaar coronatijd

We hebben zoveel mooie verhalen ontvangen en net niet genoeg pagina's beschikbaar in het WIJ Magazine. Daarom hebben we hier een speciaal plekje gemaakt waar je alle verhalen kunt lezen. Veel leesplezier!

Vakantie gevoel op de Veldweg in Cuijk

In juni zouden de mensen van Veldweg 12 A en B samen op vakantie gaan naar vakantie Bio oord in Arnhem. Tot ontzettend grote teleurstelling kon dit niet doorgaan. Maar meteen werd er een nieuwe datum geboekt namelijk begin oktober. Gelukkig kon dit wel doorgaan. 

De cliënten hebben tot het laatst in spanning gezeten. Ze hadden goed door dat het misschien op het laatste moment nog afgeblazen kon worden. Wat waren de cliënten blij dat we echt gingen. De taxi bussen werden voor gereden en we gingen genieten van een lunch bij het Doehuis in Cuijk. Deze hele ruimte was voor ons alleen zodat we geen risico konden lopen.

IMG-20201003-WA00565fe3a17cf37023.55710838.jpg

Daarna doorgereden naar Arnhem waar we het weekend ontzettend genoten hebben. Een huifkartocht door de bossen, naar de bioscoop en het aangepaste zwembad. Dit alles helemaal afgehuurd voor ons. Waardoor ondanks corona we heerlijk konden genieten. Het leek echt even of corona er niet was. Ook nog samen geweest in de muziek kelder en de snoezelruimte. Taarten gebakken en lekker eten aan huis laten komen. In een kleine ijssalon van een grote ijs genoten waardoor de ijssalon meteen vol zat. Geen risico dat er nog andere mensen bij kwamen zitten. 

De sfeer was ontspannen en de cliënten kwamen helemaal opgeladen weer terug. Met kerst kregen ze allemaal een persoonlijk fotoboekje onder de boom waardoor er opnieuw genoten werd. Er word nog lang over nagepraat! 

Groetjes team Veldweg

UniK helpt mee

Ik heb zelf 25 jaar bij Dichterbij gewerkt en ben in 2015 bij de transitie van de WMO naar de gemeente overgegaan naar UniK. In april 2020 werd er bij ons gevraagd of er personeel was dat kon uithelpen bij Dichterbij, vanwege de corona pandemie. Daar hoefde ik niet lang over na te denken. 

Ik ging invallen op een woongroep in Tegelen. Op die woning zaten ook 2 cliënten die bij ons dagbesteding hebben in Tegelen, zo had ik ook nog contact met hen, wat we beiden erg leuk vonden (een win-win situatie). Ik ben ook blij dat ik mijn steentje heb kunnen bijdragen in die rare periode, en zou het een volgende keer weer meteen doen. 

Tot slot proost ik jullie op een beter 2021 waarin we langzaam weer leuke dingen kunnen gaan doen.

Met vriendelijke groet,

Frank Verheyen 

Frank-Verheyen-1.jpg

Veel respect voor jullie!

Vele van jullie zullen mij niet kennen, en dat is niet zo gek ook; sinds oktober ben ik ‘’achter de schermen’’ werkend als COVID-coördinator. Als één van de enige geneeskundestudenten ben ik in tijden van corona in dienst gekomen om jullie verder te kunnen ondersteunen. Dit kwam doordat ik, in een periode waarin ik ook veel meer thuisonderwijs heb en mezelf toch nuttig wilde inzetten, een bijdrage wilde leveren in de gehandicaptenzorg. Ik ben oprecht blij dat ik dat op deze manier kan doen.

Ik heb als geen ander gemerkt hoeveel extra zorg en mankracht nodig is om bij Dichterbij corona onder controle te krijgen, en ik meen het echt dat ik veel respect voor heb hoe jullie dat doen. Hoe vele van jullie extra taken op zich hebben genomen, om de zorg van cliënten te kunnen waarborgen. Hoe jullie, ondanks de gigantische drukte op sommige dagen, dit toch maar doen. Ik heb zeker gezien dat dit echt niet altijd even makkelijk is en dat er veel samenwerking voor nodig is om dit voor elkaar te krijgen. Nogmaals: veel respect hiervoor!

Liefs,

Irma van de Langenberg
COVID-coördinator & 3e jaars geneeskundestudent bij de Radboud Universiteit te Nijmegen

Irma.png


Leren in tijden van corona, een kijkje achter de schermen

Wat hebben we een uitdagende tijd achter de rug. 2020 was ook binnen het Leercentrum BIG-servicepunt een jaar van improviseren, van creativiteit en van aanpassen. In dit verhaal willen we je een kijkje achter de schermen geven. Een blik op hoe corona ook veel vroeg van de docenten en servicemedewerkers van het Leercentrum BIG-servicepunt….

Het begon allemaal in maart 2020 toen we het skillslab te Boxmeer moesten verlaten.
Door corona werden we vriendelijk doch dringend verzocht geen groepen medewerkers meer te ontvangen. Verpleeghuis Pantein Madeleine ging op slot voor alle bezoekers, dus ook voor medewerkers van Dichterbij die een les wilden volgen of een toets wilden doen. En dat begrepen we maar al te goed.

Maar wat dan???? Onze medewerkers moesten wel geschoold en getoetst worden, zodat er verantwoorde en veilige zorg gegeven kon worden aan de cliënten.

Met bloed zweet en tranen zijn we van de één op de andere dag verhuisd van Boxmeer naar Oostrum. Naar het gebouw de Kunst op het terrein van Stevig. Hier hadden we al een ruimte die enigszins was ingericht, dus dat kwam goed uit. En zo geschiedde: de docenten gingen naar Oostrum en Noortje en Brenda moesten thuis gaan werken.

Medewerkers werden geïnformeerd dat hun les en/of toets niet in Boxmeer was, maar in Oostrum. Noortje en Brenda ontvingen veel telefoontjes en mailtjes over de verhuizing van Boxmeer naar Oostrum, die tot op de dag van vandaag binnen blijven komen.
Na een korte periode in de Kunst gehuisvest te zijn, moesten we ook dat pand van de één op de andere dag verlaten. Maar waar moesten we dan heen????

Wij als BIG-servicepunt hebben hier zelf veel in uitgezocht. We konden naar de “Koffiepot”. Een leegstaand pand ook op het terrein van Stevig. Een pand zonder verwarming, zonder internet aansluiting, zonder wifi aansluiting. Een pand waar veel spullen stonden opgeslagen die eruit moesten, een pand wat niet schoon was, maar wel beschikbaar was.

De docenten Anita en Natascha hebben samen met toetser Rob in allerijl spullen verhuisd zodat we maar één dag alle boekingen hoefden te annuleren. Want annuleren deden we liever niet nog een keer voor een verhuizing. Noortje en Brenda namen contact op met de medewerkers die geboekt hadden en vertelden hen het nieuws dat de leeractiviteit niet door kon gaan. Hoe fijn was het dat er veel medewerkers begrip konden opbrengen voor onze situatie.

En daar was dan het skillslab De Koffiepot….. Een oud en koud gebouw. Een gebouw waar de komende paar maanden het skillslab gehuisvest zou zijn en medewerkers hun lessen en toetsen konden komen doen.

In de begintijd van corona kregen we veel spoedaanvragen. Verpleegkundige poules werden opgestart, herstel locaties werden opgericht en dus moesten medewerkers geschoold en getoetst worden. Door corona mochten we maar maximaal 3 medewerkers tegelijk scholen vanaf maart 2020. Dus we puzzelden, schoven en planden om de scholing en toetsing door te laten gaan zodat medewerkers in de zorg verantwoorde en veilige zorg aan de cliënten konden geven.

Terugkijkend op het jaar 2020 hadden we niet verwacht het nieuwe jaar te starten in de Koffiepot. Een paar maanden werd al bijna een jaar. En ondanks dat we in dat jaar ook wel eens met elkaar gemopperd hebben, over de kou in het gebouw, over het gemis van met elkaar samenwerken en over het gevoel niet gezien te worden, hebben we toch veel met elkaar bereikt. Hiervoor willen we jou als medewerker ook bedanken.
Bedankt voor de complimenten, voor je begrip en het vertrouwen dat jij in ons stelde. Dit zorgde ervoor dat we de motivatie hadden om door te gaan voor en met elkaar.

Dank je wel!

Namens de docenten Simone, Anita en Natascha
Namens de servicemedewerkers Noortje en Brenda
Namens de praktijktoetsers verpleegkundige handelingen

Emotioneel geraakt……& trots

Wij proberen alles in het werk te stellen om onze collega’s in de directe zorg te ondersteunen.

Onder andere ben ik samen met mijn collega van Control bezig met de coördinatie voor de verdeling en de bezorging van de mondkapjes binnen onze organisatie.

Helaas zijn de mondkapjes erg schaars en moeten we ervoor zorgen dat deze mondkapjes op de juiste locaties komen waar ze echt nodig zijn.

Dit is iets anders dan mijn “normale werk” als “verbinder”. Maar we doen alles wat nodig is om onze collega’s in de direct zorg te ondersteunen.

Zo ging ik gisteren op pad om de mondkapjes naar de locaties te brengen.
Mijn rondje zit er bijna op als ik bij de een na laatste locatie aan bel.
Ik leg het zakje met de mondkapjes op de grond en doe aantal stappen naar achteren zodat ik minimaal 2 meter afstand hou.

Er komt iemand aangelopen en opent de deur…. Ik kijk en zie een collega geheel gekleed in een geel beschermingspak, met mondkapje en bril.
Ik kan nauwelijks zien of het een mannelijke of vrouwelijke collega is.

Wat “geschrokken”, geef ik aan dat ik mondkapjes kom bezorgen.
Ik wil mijn collega niet te veel ophouden en wens hem of haar veel sterkte.
De zak met mondkapjes worden opgepakt en de deur gaat dicht.

“Geraakt, maar ook zeker super trots”
Nadat ik klaar ben met bezorgen en ik thuis op de bank zit merk ik dat het me emotioneel heeft geraakt.
“In de 25 jaar dat ik werk in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking heb ik een collega nog nooit zo zien werken”.
Dat zag ik alleen op tv.
Wat is dit onwerkelijk… "nee" wat zeg ik, dit is juist de werkelijkheid.

Mijn collega dient voor eigen bescherming en voor de anderen een geel beschermingspak, met mondkap en beschermingsbril te dragen!

Het raakt me en ik vraag me af "hoe dit wel niet moet zijn voor deze collega om zo te moeten werken"?
"Redt hij of zij het wel"? "Hoe is dit wel niet voor de cliënt of cliënten die er wonen"?
"Hoe is het voor de familieleden"? "Hoe lukt het je om je werk goed te kunnen doen"?

Ik sta opeens vol in de werkelijkheid, wat komt dit mij me binnen!
Met een brok in mijn keel pink ik een traantje weg.
Geraakt maar wat ben ik super trots op mijn collega in het gele pak !
En voor alle anderen die 24-7 in de frontlinie staan!
Die er alles aan doen om de meest goede en passende zorg op een warme wijze te bieden die de cliënten nodig hebben.

"Besef"

Des te meer besef ik me hoe belangrijk het is dat wij vanuit de service afdelingen er alles echt alles aan moeten doen om onze kanjers, onze helden zo goed mogelijk te ondersteunen en te ontlasten zodat zij dat kunnen doen wat nodig is.

Lieve collega’s geloof me, we doen er alles, echt alles wat in onze macht zit om jullie te ondersteunen!
Ik hoop dat we snel alle gele pakken, mondkapjes, veiligheidsbrillen de deur uit kunnen doen.
Dat we elkaar weer snel elkaars hand kunnen schudden, een knuffel kunnen geven aan onze cliënten en een warme hand op de schouder kunnen leggen van onze collega.

Ik wil graag onze directie oprecht bedanken voor geweldige initiatief om iedereen als hart onder de riem een cadeaubon/code te geven om een Pathé film te huren.
Deze cadeaubon/code draag ik met heel veel liefde over aan een collega in de zorg of voor een cliënt of cliënten groep.
Zij werken of wonen echt 24-7 in de frontlinie. Hun gun ik het van harte. Stuur mij een berichtje en ik stuur je de code.

Ik wens iedereen heel veel kracht, energie, steun en liefde toe in deze onwerkelijke werkelijkheid.

We zijn ervoor elkaar! #Trotsoponzehelden #WijzijnDichterbij #WijzijnStevig 

Gert Dozeman

Thuiswerken... om dromen voor kinderen in Zuid-Afrika uit te laten komen!

Thuiswerken5ff5c37eaaa7a7.04053201-1.png

Cliënten kunnen helaas niet naar dagbesteding en voor groot aantal cliënten is thuiswerken dan best wel fijn.
Niet voor iedereen is er voldoende afwisseling qua werkzaamheden. Op een oproep aan bedrijven heeft Ed Rakhorst van gereageerd. Hij is verbonden aan een goede doelen organisatie BAMBANANI, dat kinderen in Zuid-Afrika helpt om hun dromen uit te laten komen. Zij verkopen o.a. wijn en de opbrengsten hiervan gaan naar het goede doel. Aan de wijnflessen zit een kaartje.

Ed stelde vraag of cliënten een touwtje wilden vastknopen aan het kaartje. Er waren genoeg cliënten die dit wel wilden doen. Met 2500 kaartjes en grote klos met touw zijn we op pad gegaan en hebben in goed overleg gekeken waar was de behoefte aan afwisseling hoog was. Bedankt... voor jullie geweldige inzet.

Cliënten van de Peellandstraat, Ketelven, Meierij A1-A101 en deelnemers van dagbesteding 't Veld in Uden. Heel erg bedankt voor jullie inzet. Zo hebben jullie thuis heel goed werk gedaan voor dit goede doel om zo de kinderen in Zuid-Afrika hun dromen uit te laten komen.

Gert Dozeman 

Lockdown bij Roggy in Cuijk

En dan komt die maatregel waar we zo bang voor waren…..
Dagbesteding moet sluiten. Oeps, dan staat het leven van zowel medewerkers als dat van begeleiders op zijn kop.
Wat gaan we organiseren?
Snel hebben we de “koppen bij elkaar gestoken”, en in no time hadden we dagbesteding op de woningen in Cuijk gerealiseerd.
Voor iedereen was het wennen. Maar een klein stukje structuur bleef overeind.

Een mooi voorbeeldje wat het anders werken ons heeft opgeleverd: De samenwerking met woningen en waardering op de groepen was geweldig. Vanuit dagbesteding vonden we het kei leuk om een kijkje te nemen in de keuken van onze medewerkers. Het contact met onze collega’s van de woongroepen is versterkt, omdat we er nu vaak een gezicht bij hebben. Ook als onze medewerkers van de Roggy over de begeleiding van wonen praat, weten we beter over wie ze het hebben.

IMG_2861.jpg


Op onze facebook pagina deelde we foto’s van activiteiten die we organiseerden. Via facetime hadden we veel contact met medewerkers die thuis woonden. Op deze manier bleef het contact behouden. Samen hebben we er ons doorheen geslagen. Supertrots waren we op onze medewerkers!

Familieleden die ze niet mochten bezoeken, clubs gingen niet door, geen dagbestedingsplek waar je collega’s kon zien. En dit alles was niet altijd makkelijk maar het is ons gelukt!

IMG_3092.jpg


Toen kwam het einde van de lockdown weer in zicht…
Binnen Dagbesteding Roggy hadden we het zo goed georganiseerd dat we per 8 juni weer zijn gestart. Niet met de bus, maar te voet naar Roggy. Door de prima samenwerking tussen begeleiders wonen/dagbesteding was dit haalbaar. Gelukkig hebben we ook nog wat kunnen betekenen voor de mensen waarbij hun dagbesteding nog niet open was. Ze hebben tot de opening van hun dagbesteding op Roggy kunnen deelnemen.

Met vriendelijke groet,

Rian van Gestel

Talentenclubje Eten & Drinken Horst

Halverwege maart sloten ook bij Lunchroom Mikado de deuren. Veel eerder dan de planning was. Na de zomer zouden we voorlopig sluiten i.v.m. de nieuwbouw. Door dit onverwachte eerdere moment bleven alle cliënten op de woning en ging het team werken op de woning. Heel nieuw, veel dagbestedingsmensen hebben daar geen ervaring mee. Dit gaf ons de kans om een kijkje te nemen op een andere plek binnen dichterbij. We probeerden een zo breed mogelijk aanbod van activiteiten aan te bieden op de woningen.

Deze ervaringen namen we allemaal mee en zo opende een paar maanden later de eerste talentenclubjes in Horst.
Een onderdeel er van is eten en drinken. In de eerste maanden was er vooral een aanbod voor de cliënten die naar de Twinkeling kwamen. ’s Morgens en ’s middags sloten er verschillende cliënten aan met het talent koken of bakken. Voor ons een uitdaging om samen op maat een aanbod te creëren. Al snel wilden we ook de mensen die nog op de woningen waren bereiken en zijn we gestart met on tour. Iedere week gaat er een medewerker met een gevulde box naar verschillende woningen om daar samen met de bewoners een leuke activiteit te ondernemen.

Vanaf oktober zijn we gestart met Restaurant Horst in de Twinkeling.

Een geweldige werkplek waar het horecateam, dat bestaat uit een groep cliënten met het talent eten en drinken, 2 koks en begeleiders iedere dag 50 maaltijden bereiden. We koken voor de 15 cliënten die op de Twinkeling wonen en 35 bewoners in 4 woningen van Dichterbij in Horst, daar worden de maaltijden bezorgd.
Dit is nieuw, cliënten werken er ook in de avonduren en weekenden, dit bevalt heel goed. We zien dat we cliëntvolgend kunnen werken, door een gevarieerd aanbod op alle momenten van de week. Het enthousiasme en blije gezichten die we elke dag zien stimuleren ons om ondanks de coronamaatregelen er toch iedere dag weer een feestje van te maken!

Met vriendelijke groet,

Linda Joosten-Verhaegh

Het testteam in actie

In het voorjaar van 2020, aan het begin van de coronacrisis, is het testteam COVID ontstaan. Het team bestond uit ergotherapeuten, fysiotherapeuten en een logopedist, in totaal waren we met 9 personen. Tijdens de eerste golf mocht er geen cliëntcontact zijn, waardoor onze ‘normale’ werkzaamheden minder werden. Ons werd gevraagd of we de PVG wilde ondersteunen bij het verspreiden van PBM materiaal. Al snel werd de vraag gesteld of we ook cliënten wilde gaan testen op COVID-19. Veel mensen wilden dit wel, maar waar begin je?

De eerste stap was een Zoom meeting met de AVG waarin we instructie hebben ontvangen over hoe te testen. Aan de hand van een plaatje werd weergegeven hoe diep je de stokjes (swabs) in de neus en keel moest steken. Dat was best ver. Met onze doelgroep was het vaak een uitdaging om de testen goed af te nemen. In sommige gevallen werd het stokje doorgebeten en kon je het nog net op tijd uit de mond vissen of het stokje werd uit je handen getikt en kwam op de grond terecht.

316a83e6-2616-48c7-8925-d00739278cf6.JPG


Het vergde zowel van de testers, als begeleiding vaak enige creativiteit, moed en doorzettingsvermogen om een test te kunnen laten slagen.

Het was een chaotische tijd, met veel onzekerheid en onduidelijkheid. Al gaandeweg de eerste golf werd het proces steeds gestroomlijnder. Aan het einde was het team van testers een goed geoliede machine, met dank aan de CoCo’s (COVID coördinator) en de PVG.

Het is fijn om te bemerken dat het testen op COVID-19 nu goed is weggezet in de organisatie. Hopelijk is het niet al te lang meer nodig.

Deze bijzondere tijd die we samen hebben door gebracht, heeft de onderlinge banden versterkt.

Dorien van den Eijnde

Accepteer cookies voor chat