Moeders Brigitta en Elselien over hun jongens Marijn en Geert

Maar na 6 weken kreeg hij een bacterie in zijn darmen. Dat ging van kwaad tot erger en hij moest geopereerd worden. De nacht na zijn operatie zakte hij weg en moest hij langdurig gereanimeerd worden. Achteraf bleek dat hij ernstige hersenschade had opgelopen. Marijn zit in een rolstoel. Ook is hij blind en kan hij niet praten. Maar het is een fantastische jongen. Hij is lief en vrolijk en houdt ontzettend van knuffelen. Als hij hoort dat ik dichtbij ben, pakt hij mijn arm voor een omhelzing. Verder houdt hij van paardrijden, dat doet hij liggend. En hij is dol op zwemmen.”

Brigitta: “Voor hen is het normaal. Zij hebben Marijn helemaal geaccepteerd en ze zijn er altijd voor hem. Hij hoort er gewoon bij. Samen met mijn man hebben we vroeger heel secuur de tijd verdeeld tussen onze kinderen. Als Marijn ging logeren, dan gingen we het weekend leuke dingen doen met de andere kinderen. Zodat zij ook de aandacht kregen die ze verdienden.”
Elselien: “De broer en zus van Geert zijn dol op hem. Als ik ze op school ging ophalen, dan kreeg Geert de eerste knuffel en dan ik pas, haha! Ik heb mij wel vaak afgevraagd of zij aandacht te kort kwamen. Daar heb ik het de laatste tijd wel eens met ze over gehad. Ze zeggen van niet en begrijpen heel goed dat Geert soms meer zorg nodig had. Ik vind het bijzonder om te zien hoe zij daarmee omgaan.”

Hebben jullie weleens te maken gehad met vooroordelen?

Elselien: “Mijn omgeving heeft ons altijd fantastisch gesteund. Soms loop je tegen dingen aan. Zo wilde ik graag dat Geert het vormsel zou doen. Dat kon eigenlijk niet, want dat moeten kinderen min of meer zelf kunnen beslissen en dat kan Geert niet. Ik wilde dit graag voor alle drie onze kinderen. Ik heb de pastoor toen uitgelegd dat ik veel steun aan mijn geloof heb op de moeilijke en levensbedreigende momenten met Geert. Dat ik graag wil dat er iemand is die op hem let, die zorgt dat hij altijd de juiste mensen op zijn pad krijgt, ook als zijn ouders er niet meer zijn, zodat hij gelukkig kan zijn. Dat raakte de pastoor. Uiteindelijk heeft Geert samen met Bart en Anne zijn vormsel gedaan en het was prachtig!”
Brigitta: “Ja, vaak is het onbekendheid waardoor mensen vreemde dingen zeggen. Wat mij erg raakte, is dat iemand ooit zei: “Maak je niet zo druk. Het gaat toch wel weer over?”