Naar inhoud

Door de ogen van Saar: "Kijk naar mij, niet naar mijn rolstoel"

Ken je Saar nog? Ze werkt bij dagbesteding Zwerfheide in Gennep en op de afdeling marketing en communicatie. Daarnaast houdt ze van paardrijden en schrijft ze graag over wat ze meemaakt. In haar blogs neemt Saar je mee in haar dagelijks leven. Na een tijdje is het tijd voor haar tweede blog!

Het is soms best moeilijk om volledig rolstoel gebonden te zijn.  Ik heb 24/7 iemand nodig die een oogje in het zeil kan houden.

Op bepaalde momenten van de dag heb ik meer zorg nodig, zoals met mijn persoonlijke verzorging in/uit bed halen, douchen, tandenpoetsen haren doen, etc

Naast dat mijn ouders mij helpen met mijn dagelijkse verzorging heb ik ook een PGB-team van mensen die bij mij thuis komen om mij door de week heen helpen. 

Heel soms zijn mijn zorgverleners er ook in het weekend, maar dat is echt alleen als mijn ouders in het weekend iets hebben.

Saar in grand cafe

Mijn zorgverleners zijn belangrijk voor mij

Dit is om mijn ouders even te ontlasten van mijn zorg, en daarnaast is het voor mij ook hartstikke leuk en gezellig als er zorgverleners bij mij zijn. Ik ga ook wel eens met een of meerdere zorgverleners een weekendje weg, de zorgverlener is dan het hele weekend bij mij en we doen hele leuke dingen samen.

Mijn zorgverleners zijn er ook om mij te begeleiden, want ik mag niet alleen over straat omdat ik geen dieptes zie. Ik zie vaak het hoogteverschil tussen de stoep en de straat niet, dus dan zegt de zorgverlener waar ik af/op moet rijden met mijn rolstoel.

In de loop der jaren heb ik al heel veel zorgverleners gezien. Het is best lastig als er een zorgverlener weggaat, of die er nou een paar maanden of een paar jaar is ik bouw toch een hele intieme band met hen op. Vervolgens is het best lastig om weer nieuwe zorgverleners te vinden. Vaak weet mijn moeder ook wel mensen (of dochters van mensen) die ze kent en die het misschien leuk zouden vinden om mij te komen helpen.

Soms lukt het niet om via via iemand te vinden en dan zet ik vaak een oproep op mijn Facebook en Instagram. Ik heb het al een paar op deze manier gedaan, en al die keren is het gelukt om iemand te vinden. Mijn zorgverleners vallen ook wel eens voor elkaar in als er iemand niet kan.

Even tijd voor mezelf

Als ik even een momentje voor mezelf heb zit ik vaak achter mijn iPad en kijk ik op mijn sociale media of ik kijk een film of serie. Ik houd zelf op mijn iPad de uren van mijn zorgverleners bij, dus welke zorgverlener wanneer bij mij heeft gewerkt en van hoe laat tot hoe laat. Eind van de maand of begin van de volgende maand vullen mijn moeder en ik samen de uren in, dit doen we in een portaal.

Op straat word ik vaak aangekeken vanwege mijn beperking, ze vragen dan iets aan mijn ouders of aan een zorgverlener in plaats van aan mij. Maar vaak heb ik het ook helemaal niet door dat ik wordt aangekeken omdat ik gewoon gezellig met iemand in gesprek ben.

Saar bij haar banner

Vraag het gewoon aan mij

Als mensen iets over mij willen weten vragen ze het vaak aan mijn moeder of een zorgverlener, dat vind ik zo ongemakkelijk. Ik ben een meid van 20 jaar die volop in het leven staat, en ik geniet enorm van de dingen en de mensen om mij heen. Hoe meer ziel hoe meer vreugd zeg ik altijd. Ik onderneem veel dingen en uitjes, maar pak ook op tijd mijn rust.

Als mensen mij op straat aankijken heb ik liever dat ze gewoon vragen wat er aan de hand is in plaats van dat ze mij aankijken. Ik ben ook heel open over mijn beperking, en vind het dan ook helemaal niet erg om het verhaal erachter te vertellen. 

Ik vind ook dat mensen heel snel een oordeel hebben over mensen met een beperking. Mensen kijken vaak alleen maar naar de buitenkant en niet naar de binnenkant, ze denken dan oh die meid zit een rolstoel die kan niks. Dat vind ik nog erger dan dat mensen mij aankijken.

Een camping vol trappen

Ik was vorig jaar op vakantie met mijn ouders op de een camping en daar waren vier of vijf sanitair gebouwen, maar alle sanitair gebouwen hadden bij de ingang hele hoge trappen. Zo kon ik niet met mij ouders mee om de afwas te doen, en als mijn ouders naar de toilet moesten moest ik buiten voor de trappen wachten.

Mensen die mij dan buiten zagen staan vroegen of ze mij konden helpen. Hoe willen mensen mij op zo’n moment helpen, want mijn elektrische rolstoel is super zwaar die kan je echt niet optillen. Ik vind het echt niet kunnen dat daar zo’n hoge trappen zitten, waar rolstoel gebruikers zoals ik niet naar binnen kunnen.

Ik wil zelf kunnen gaan en staan waar ik wil

Ik heb ook nog een handbewogen rolstoel, voor als mijn elektrische rolstoel kapot is of als ik bij mensen niet naar binnen kan met mijn elektrische rolstoel. Gelukkig is mijn elektrische rolstoel niet vaak kapot. Ik vind het ook niet fijn om in mijn handbewogen rolstoel te zitten, want ik kan mezelf niet verplaatsen in die rolstoel. Het is voor mij heel zwaar om de hoepels van de rolstoel rond te draaien, en ik moet dan aan mensen vragen of ze mij willen duwen.

Het liefst wil ik gewoon kunnen gaan en staan waar ik zelf wil en niet nog afhankelijker worden van andere mensen. Mijn handbewogen rolstoel staat ook niet goed afgesteld. Als ik in die rolstoel moet zitten heb ik heel veel last van mijn benen en knieën.

Ondanks de dingen die soms lastig zijn, probeer ik vooral te kijken naar wat er wél kan. Ik onderneem graag leuke dingen en geniet van elke dag en van de lieve en fijne mensen om mij heen!