Naar inhoud

Chauffeur Artur: al 15 jaar blij bij Dichterbij

Een goeie kerel. Een fijne vent. Altijd gezellig. De cliënten en medewerkers van het Activiteitencentrum in Velp zijn het 100 procent met elkaar eens over ‘hun’ Munckhof-chauffeur Artur. ‘Hij is geweldig!’ En Artur zelf? Die geniet enorm van zijn ritten voor Dichterbij. “Deze mensen zijn mijn maatjes. Dit werk maakt me blij.”

Al vijftien jaar is Artur chauffeur bij personenvervoersbedrijf Munckhof. Hij herinnert zich dat zijn leidinggevende in het begin tegen hem zei dat het best wel moeilijk werk is. En dat hij dacht: autorijden en op tijd komen, wat is daar moeilijk aan? “Maar mijn baas had gelijk”, zegt Artur.

“Als chauffeur moet je goed op de weg letten én op je passagiers. Ik wil dat zij zich op hun gemak voelen en een prettige rit hebben.

Velp Artur Asaturyan 03 web

Dus maak ik een praatje met de cliënten die dat leuk vinden: ‘Hoe gaat het? Wat ga je doen dit weekend? Hoe was de verjaardag van je broer?’ Van anderen weet ik dat ze liever rustig uit het raam kijken. Ik weet zo’n beetje wat iedereen fijn vindt. Daar hou ik rekening mee.”

Als Artur vakantie heeft, nemen collega’s zijn routes over. “Cliënten vragen hen dan waarom ik er niet ben en wanneer ik terugkom. Dat maakt me trots, blijkbaar doe ik het goed. En dat motiveert me weer om het nóg beter te doen.”

Hé, Artur!

Artur heeft in de afgelopen vijftien jaar honderden cliënten van Dichterbij vervoerd. Van en naar huis, werk, school of dagbesteding. Een aantal van hen kent hij al zo lang als hij voor Munckhof rijdt. “Ik heb kinderen volwassen zien worden, dat is zo bijzonder. Als ik met mijn vrouw in het dorp ben, komen we ook altijd wel een cliënt of oud-cliënt tegen. ‘Hé Artur!’, horen we dan bijvoorbeeld in de supermarkt. Ze is trots dat ik een bekende Gravenaar ben, haha.”

Soms mist Artur een cliënt in de bus. “Dan vraag ik of de begeleiding weet wat er aan de hand is. Is de cliënt misschien ziek of al opgehaald door familie? We bouwen toch een band met elkaar op, dus ik vind het fijn om dat even te horen. Helaas heb ik al een paar keer het overlijden van een cliënt meegemaakt. Dat is heel verdrietig, dan raakt me wel, ja.”

Goud waard

Bij het Activiteitencentrum in Velp is Artur kind aan huis. Hij komt er bijna elke dag een paar keer. Als hij even moet wachten op de volgende rit drinkt hij er een kopje koffie met zijn collega’s, medewerkers en cliënten. En heel soms waagt hij zich aan een dansje met begeleider Erna. “Artur kan goed dansen, dus daar probeer ik hem weleens voor te strikken. Maar als hij me ziet, loopt hij meestal met een grote grijns de andere kant op”, vertelt ze lachend.

Velp Artur Asaturyan 04 web

Erna heeft Artur in al die jaren nog niet één keer in chagrijnig gezien. “Hij is altijd vrolijk, altijd gezellig en maakt met iedereen een praatje. “Het komt weleens voor dat een cliënt nog niet helemaal klaar is om te gaan. ‘Geeft niks’, zegt hij dan. ‘Doe maar rustig aan.’ Dat is echt heel fijn, voor ons en voor de cliënten. Ze voelen zich op hun gemak bij hem. Hij kent ze allemaal, weet precies waar iedereen behoefte aan heeft. Artur is echt goud waard.”

Gelukkig maar dat Artur nog lang niet van plan is om te stoppen. “Ik heb nog een paar jaartjes te gaan tot mijn pensioen, maar als het erin zit, blijf ik ook daarna nog een paar uurtjes in de week rijden. Ik geniet zó van mijn werk en van de mensen!”

Dit verhaal staat in editie 9 van WIJ Magazine.