Dus maak ik een praatje met de cliënten die dat leuk vinden: ‘Hoe gaat het? Wat ga je doen dit weekend? Hoe was de verjaardag van je broer?’ Van anderen weet ik dat ze liever rustig uit het raam kijken. Ik weet zo’n beetje wat iedereen fijn vindt. Daar hou ik rekening mee.”
Als Artur vakantie heeft, nemen collega’s zijn routes over. “Cliënten vragen hen dan waarom ik er niet ben en wanneer ik terugkom. Dat maakt me trots, blijkbaar doe ik het goed. En dat motiveert me weer om het nóg beter te doen.”
Hé, Artur!
Artur heeft in de afgelopen vijftien jaar honderden cliënten van Dichterbij vervoerd. Van en naar huis, werk, school of dagbesteding. Een aantal van hen kent hij al zo lang als hij voor Munckhof rijdt. “Ik heb kinderen volwassen zien worden, dat is zo bijzonder. Als ik met mijn vrouw in het dorp ben, komen we ook altijd wel een cliënt of oud-cliënt tegen. ‘Hé Artur!’, horen we dan bijvoorbeeld in de supermarkt. Ze is trots dat ik een bekende Gravenaar ben, haha.”
Soms mist Artur een cliënt in de bus. “Dan vraag ik of de begeleiding weet wat er aan de hand is. Is de cliënt misschien ziek of al opgehaald door familie? We bouwen toch een band met elkaar op, dus ik vind het fijn om dat even te horen. Helaas heb ik al een paar keer het overlijden van een cliënt meegemaakt. Dat is heel verdrietig, dan raakt me wel, ja.”