- a a a
-
-
Het is gewoon een schatje
Hoe heeft Mien het zelf ervaren? Die vraag houdt haar zussen Riet (87) en Coby (73) nog regelmatig bezig. Mien was zes jaar toen ze haar ouderlijk huis verliet en bij de nonnen van Maria Roepaan in Ottersum ging wonen. Zelf kan ze niet vertellen hoe dat voor haar was.
“Dat zou ik nou eens willen weten”, zegt Riet. “Hoe zou ze dat allemaal hebben ervaren? Maar ja, daar kom je nooit achter.”
Wat haar zussen wél kunnen vertellen, is wie Mien voor hen is. “Mien is altijd wel een beetje een rode draad in mijn leven geweest”, zegt Coby. Riet vult aan: “Het is gewoon een schatje. Echt waar.”
Thuis met veertien kinderen
Mien groeit op in Zoetermeer, in een gezin van veertien kinderen. Riet herinnert zich haar als “een heel mooi meisje met mooie pijpenkrullen”. Aan de buitenkant is volgens haar niet te zien dat ze een verstandelijke beperking heeft.
De zorg voor Mien vraagt thuis veel. Ze kan niet zomaar vrij door het huis lopen en zit daarom vaak in een hoge box. Daarnaast is ze regelmatig ziek. Ondertussen probeert moeder een huishouden met veertien kinderen draaiende te houden. De oudere kinderen helpen mee.
Naar de nonnen in Ottersum
Als Mien zes jaar is, verlaat ze haar ouderlijk huis in Zoetermeer. Ze verhuist naar Maria Roepaan in Ottersum, waar nonnen de zorg voor haar overnemen.
Het hele gezin gaat mee om haar weg te brengen. De kinderen nemen buiten afscheid. Vader en moeder gaan met Mien naar binnen. Riet is dan twaalf en weet nog precies hoe dat voelde. “Ik vond dat verschrikkelijk. Ik vond dat zó erg. Dat je zo een kind weg moet brengen.”
Ook als de familie later op bezoek kwam, bleef het leven van Mien grotendeels buiten beeld. Haar broers en zussen moesten buiten wachten. Vader en moeder gingen naar binnen en kwamen daarna met Mien naar buiten. Waar Mien sliep, hoe haar dagen eruitzagen en hoe het contact met de nonnen was, kreeg niemand te zien.
‘Dat ze lekker haar eigen leven kan leven’
Inmiddels is Mien 81. Ze is nog altijd graag bezig en houdt van muziek en van een autoritje. Ook van lekkere geuren kan ze genieten. En samen ergens eten vindt ze heerlijk. “Als we haar gezellig uit eten nemen, geniet ze echt”, vertelt Coby. Ook een kroketje, een ijsje of af en toe een advocaatje vindt Mien lekker. Voor Coby is het vooral belangrijk dat haar zus kan blijven doen waar ze van geniet. “Ik wil wel dat zij een leven heeft. Dat alles mag en kan.”
Op 20 augustus 2026 was het precies 75 jaar geleden dat Mien bij Maria Roepaan kwam wonen. Dat bijzondere jubileum werd gevierd op haar woning. Vooraf deed Coby op Facebook een oproep om Mien een kaartje te sturen. Ze hoopte dat ook mensen die Mien van vroeger kennen zouden reageren. En dat gebeurde. Er kwamen veel kaarten binnen. Ze kregen allemaal een plekje in haar kamer, netjes naast elkaar in de kast.
Hoe Mien die eerste jaren in Ottersum heeft ervaren, zullen Riet en Coby nooit weten. In 75 jaar zagen ze wel veel veranderen. Vroeger kregen ze maar weinig mee van haar leven. Nu hebben ze veel contact met haar begeleiding en is er veel meer ruimte voor wat Mien nodig heeft en waar zij van geniet. Voor haar zussen is uiteindelijk vooral belangrijk dat Mien het goed heeft. “Ik vind het zo fijn dat Mien zo gelukkig is nog”, zegt Coby.
Van links naar rechts: Riet, Mien en Coby, augustus 2026
- Deel deze pagina:
-
-
-
-
