“Ik bleef alles vasthouden. Tot het niet meer ging.”

18 sep. 2026 om 09:00

Nick wilde alles onder controle houden. Hij legde de lat voor zichzelf hoog, vroeg moeilijk om hulp en bleef doorgaan, ook als het eigenlijk te veel werd. Praten hielp hem niet genoeg. Tot hij bij psychomotorische therapie (PMT) letterlijk ervaarde wat hij altijd deed: alles vasthouden en niets loslaten. Samen met PMT’er Renee Saris-Jacobs kijkt hij terug op een traject dat hem meer heeft gebracht dan hij vooraf had verwacht.

Nick en Renee zitten naast elkaar in de gymzaal van Risselthof in Horst. Ze kijken terug op een bijzonder PMT-traject. “Kun jij eigenlijk uitleggen wat PMT is?” vraagt Nick aan Renee.

"PMT is de afkorting van psychomotorische therapie. Het is een vaktherapie waarbij we vooral gaan doen en ervaren. We gaan in beweging,” vertelt ze. “In je hoofd kun je veel bedenken, maar je lijf laat meteen zien wat er gebeurt. Je hartslag, je adem, spanning… daar zit vaak de ingang.”

Nick knikt. Dat is voor hem heel herkenbaar. “Bij gesprekken bleef ik altijd hangen. Ik wist wel wat ik wilde zeggen, maar ik kwam niet echt verder.”

Nooit genoeg

Voordat Nick bij Renee kwam, liep hij flink vast. “Ik wilde overal de controle over houden en ik legde de lat voor mezelf heel hoog. Honderd procent was nooit genoeg. Alles moest eigenlijk perfect van mezelf. En om hulp vragen vond ik heel moeilijk.”

Renee knikt. “Dat zagen we ook meteen terug, hè.” Nick lacht. “Ja, dat geloof ik wel.”

Nick heeft een grote hobby: reizen met de trein. Maar voor de PMT was het hem bijna te veel geworden. Hij zat soms urenlang in de trein, tot wel twaalf uur op een dag. “Dat was ook een soort vlucht. Ik wist wel dat het niet goed was, maar stoppen lukte niet. En tegelijk dacht ik wel: als ik zo doorga, gaat het mis. Alleen wist ik niet hoe het anders moest.”

Hij zocht toch hulp. Zijn regiebehandelaar stelde PMT voor. “Ik dacht: ik ga het gewoon proberen,” zegt Nick.

Niets loslaten

In de eerste sessie werd er nog veel gepraat, want Nick had zich heel goed voorbereid. “Ik had echt een lijst gemaakt met dingen waar ik tegenaan liep,” zegt hij. “Dat is wel typisch voor mij.” “Ja,” zegt Renee lachend. “Eerst wil je overzicht hebben. Jij kunt heel goed dingen vanuit je hoofd benoemen en uitleggen.”

Maar al snel verschoof de focus. Ze gingen minder praten en meer doen.

In de tweede sessie liep Nick een parcours in de gymzaal. Tijdens die oefening moest hij spullen vasthouden. Nick ziet het weer voor zich. “Ik bleef alles aannemen. Steeds meer. En ik liet niks los.” Renee vult aan: “En ik bleef hem maar dingen aangeven.” Nick is even stil. “Tot het niet meer ging.”

Renee kijkt hem aan. “Dat was precies de bedoeling: niet uitleggen, maar laten ervaren. Ik had namelijk niet gezegd dat hij álles moest vasthouden.” Nick knikt. “Ja… en toen dacht ik wel: zo doe ik het dus altijd. Alles erbij houden en niets loslaten. Dat was echt een moment. Vanaf daar begon ik het ook meer te voelen. Niet alleen snappen, maar echt merken wat er gebeurt in mezelf.”

Het hoeft niet perfect

In de sessies zochten ze dat gevoel bewust op. Wat gebeurt er als je iets niet perfect doet? Als je de regels een beetje loslaat? “In het begin vond ik dat echt lastig,” zegt Nick. “Het voelde gewoon fout. Alsof ik iets verkeerd deed.” “Je durfde het eigenlijk niet,” zegt Renee. “Nee,” zegt Nick. “Echt niet. Maar later dacht ik: het mag dus. Het hoeft niet altijd perfect.”

Langzaam begon er iets te verschuiven. “Je moet die link gaan zien,” zegt hij. “Tussen zo'n oefening en je eigen leven. Anders blijft het gewoon een oefening. Maar als je die link ziet, dan kun je er ook echt iets mee.”

Hij merkt dat hij nu signalen eerder herkent. “Waar ik eerst maar doorging, voel ik nu eerder: het wordt me te veel. Dan kan ik ook eerder stoppen of iets anders doen.”

Echt trots

Buiten de gymzaal merkt Nick dat het ook anders gaat. “Als iets niet goed gaat, raak ik minder snel in paniek,” vertelt hij. “Vroeger bleef ik daar heel lang in hangen. Dan bleef het maar malen in mijn hoofd. Nu denk ik sneller: het is niet het einde van de wereld.”

“Ik neem nu ook meer rustmomenten. Gewoon even niks. Dat kon ik eerst niet. En ik vraag ook eerder hulp. Eerst deed ik dat pas als het echt niet meer ging.”

Renee ziet dat hij nu andere keuzes maakt. “Hij zit minder in zijn hoofd en meer in wat hij voelt.” Nick knikt. “Ik merk dat ook. Ik voel sneller wat er gebeurt, en daardoor kan ik er ook iets mee.”

Na een jaar ronden ze het traject af. “Het ging best snel,” zegt Renee. “We zagen duidelijke stappen vooruit. Meestal duurt zo’n traject een half jaar tot twee jaar, dus Nick zat daar precies middenin.” Nick schudt zijn hoofd. “Dat had ik echt niet verwacht. Dat dit zo’n succes zou worden.”

Het is even stil. “Ik ben wel trots,” zegt hij dan. “Echt trots. Als ik terugkijk waar ik vandaan kom en waar ik nu sta… dat had ik niet gedacht.”

Wat is PMT?

PMT staat voor psychomotorische therapie. Het is een vaktherapie waarbij bewegen centraal staat. Je praat niet alleen over wat er speelt, maar ervaart het in je lichaam. Dat kan op veel manieren: met sport en spel, maar ook met ontspanningsoefeningen of massage. PMT is er voor iedereen, ook voor mensen die bijvoorbeeld in een rolstoel zitten.