'Marcel en ik? Dat heeft gewoon zo moeten zijn!'

We hadden een fijn gesprek met moeder Petra (58) en haar zoon Marcel (40).

Om maar met de deur in huis te vallen. Hoe jullie bij elkaar zijn gekomen is heel bijzonder.

Petra: Absoluut. Ik werkte in de Sint Maartenskliniek. Daar zag ik Marcel voor het eerst. Hij was amper één jaar oud en ondervoed. Zijn biologische ouders waren door veel problemen niet in beeld. Daar lag hij in dat ziekenhuisbedje, ik voelde meteen een klik. Ik nam Marcel een nachtje mee naar huis en dat gebeurde steeds vaker. Nu ik eraan terugdenk best bijzonder, want ik was net achttien jaar en woonde nog thuis. Marcel sliep op mijn kamer in een campingbedje naast mijn bed. Ook mijn familie heeft hem meteen omarmd. Ik had toen al een aantal jaar een relatie met Jan, inmiddels zijn we getrouwd. Marcel kwam steeds vaker bij ons en in mei 1985 kwam hij definitief bij mij en Jan wonen. Ik ben helemaal niet zo van het spirituele, maar soms komt er iets op je pad dat gewoon zo moet zijn. Dat is Marcel voor mij.

Marcel: Je was eigenlijk meteen verliefd op mij en dat is wel echt bijzonder. Ik vind het heel fijn dat ik nu deel uitmaak van onze familie. We zijn heel hecht.Petra: Dat klopt. Jij had ook een unieke band met mijn moeder, jouw oma. Die heeft je zelfs leren lopen! Wist je dat? Ze zorgde voor jou als ik moest gaan werken. Helaas is ze overleden, maar we denken nog vaak aan haar.Marcel: Ja, elke dag denk ik nog wel aan oma. Gelukkig is opa er nog. Als jullie op vakantie zijn, dan kookt hij wel eens voor mij. Dan eten we met z’n tweeën en doen we samen de afwas. Erg gezellig!

Woonaanbod

Bekijk het complete woonaanbod van Dichterbij.

Lees meer

Je hebt ook nog een zus, Kim. Hoe is het contact met haar?

Marcel: Heel goed! Ze heeft zelfs mijn huis ingericht.

Petra: En je bent ook een hele leuke oom van de kinderen van Kim. Voor mij is familie sowieso heel belangrijk. Ik ga nooit weg zonder mijn vader, man of kinderen een kus te geven.

Marcel: Dat vind ik ook belangrijk. Maar ik ben meer van de knuffels.

Lijken jullie op elkaar?

Marcel: Nou, mama kan wel veel twijfelen. Bijvoorbeeld als we op vakantie zijn met de camper. Dan is ze altijd heel druk in haar boek aan het bladeren om alles te regelen en uit te zoeken.

Petra: Haha, ja dat is mijn campergids. Dan wil ik gewoon een fijne camping kiezen. Maar ik denk wel dat we op elkaar lijken, Marcel. Ik houd erg van netjes en jij ook. Je huis ziet er altijd tiptop uit.

Marcel: Wat ik leuk aan jou vind, is dat je zo goed voor mij zorgt. Daarom ben ik denk ik ook pas op mijzelf gaan wonen toen ik 38 was. Ik had het veel te goed onder jouw vleugels, mam. Petra: Ik vind het fijn dat je nu je eigen plek hebt. Hoe ouder je wordt, hoe lastiger het is om nieuwe dingen te leren. Je bent ook echt gegroeid. Zo kun je nu zelf koken. Je hebt laatst zelfs voor ons gekookt. Dat vond ik echt heel fijn.

Marcel, je hebt je eigen appartement in Malden. Was het wennen om ineens niet meer thuis te wonen?

Marcel: Ja, maar ik heb een erg fijne woonplek. Elk weekend ga ik nog logeren bij mijn ouders. De begeleiding van Dichterbij is ook heel goed.

Petra: Zeker weten. Ze komen minimaal eens per dag bij jou langs, Marcel. Daarnaast heb je ook goed contact met je buren. Jullie koken om beurten en gaan dan bij elkaar eten. Jullie bellen elkaar geregeld en drinken zo nu en dan wat samen. De lijntjes met de begeleiding zijn kort. Zowel voor jou Marcel, als voor mij. Als ik een vraag heb, kan ik ze altijd bellen, appen of mailen.

Marcel: En wij bellen ook elke dag toch mam?

Petra: Ja, soms bel jij wel drie keer op één dag!

Marcel: Haha, ja dat is wel een beetje veel. Maar we hebben ook zoveel te bespreken. Ik ben in ieder geval blij dat jij mijn moeder bent.

Petra: Ah, wat lief! Ik ben blij dat jij mijn zoon bent.

WIJ Magzine

Dit artikel is verschenen in WIJ magazine in september 2022.

Lees meer ervaringsverhalen