Ik was benieuwd of ik contact zou kunnen maken met mensen die daar niet per se op zitten te wachten. Maar ik keek ook uit naar het ECD: hoe ziet dat er nu eigenlijk uit? Ik was nieuwsgierig naar manieren van werken en hoe alles samenkomt in de praktijk.
Een maand: lang en toch te kort
Een maand was daarvoor lang genoeg en ook weer te kort.
Te kort, omdat ik wel meer zicht heb gekregen op het werk en veel ervaringen heb opgedaan. Maar ik ben ook gestruikeld over dilemma’s.
Dilemma’s zoals: eigen regie als belangrijke waarde, terwijl afspraken soms zonder duidelijke reden worden afgezegd of verschoven. Er wordt niet altijd naar dagbesteding gegaan. Sommige mensen leven aantoonbaar ongezond. Hoe rijmt zich dat met eigen regie op een zorglocatie?
Ik wil zeker geen oordeel vellen of claimen dat ik de wijsheid in pacht heb. Dat is absoluut niet zo. Maar een maand is te kort om ook maar een begin van een antwoord te vinden.
Wat ik meeneem
Met meer begrip en nieuwe inzichten ga ik weer terug naar mijn rol als programmamanager.
Ik heb gezien dat begeleider zijn een knap vak is, waarin empathie en duidelijke grenzen hand in hand gaan. En ik weet nu ook eerlijker van mezelf dat ik bij sommige cliënten mijn geduld zou verliezen als ik hier langer zou werken.
Tegelijk heb ik meer begrip gekregen voor het ritme in de zorg. En misschien nog wel het meest verrassend: dat ik makkelijker contact maak dan ik vooraf had gedacht
Vooruitkijken
Ik ga er in ieder geval aan werken dat we onze activiteiten bij team zorgtechnologie nóg beter afstemmen op zorgcollega’s en cliënten. Zodat we samen beter kunnen bepalen wat nodig is om de invloed op het eigen leven te vergroten én de werkdruk te verlagen.
Dank
Team Waterkwartier en cliënten: dank voor jullie openheid, eerlijkheid, verhalen en humor. Het was een bijzondere rit.